Akşam izlediğim bir haber, toplum olarak etik değerlerimizin nereye savrulduğunun ibretlik bir vesikasıydı. Aslında emlak sektörünün bir güven değil, bir "karakter" sınavından geçtiğini gözler önüne seriyor. Bir alıcı, Gayrimenkul Danışmanı eşliğinde gezdiği evin içine, danışman arkasını döndüğü anda gizlice bir not kâğıdı bırakıyor: "Arada emlakçı olmadan görüşelim."
         İşte bu not; bir insanın onurunu, alelade bir kâğıt parçasının üzerine sığdırmasıdır. Aynı sofraya oturup hesabı ödemeden kaçanların anlayışıdır. Siz o notu bir "fırsat" mesajı sanıyorsunuz; ama o kâğıt aslında bir karakterin iflas mektubudur.
         O notu bıraktığınız ev, sizin için sadece bir "konut" olabilir; ancak Emlakçı için o kapının açılması, devasa bir yatırım harcamasının ve riskin sonucudur. Bir Emlakçı o kapıyı size açana kadar; ilan portallarına ödenen servet değerindeki abonelik ve doping bedellerini, yüksek ofis kiralarını, her ay durmak bilmeyen vergi ve SGK yükümlülüklerini, araç yakıt ve bakım giderlerini tek başına sırtlanıyor. Henüz tek kuruş kazanmadan, bu yılbaşında yürürlüğe giren 40.000 TL’lik yıllık "Taşınmaz Ticareti Harcı" gibi ağır maliyetleri peşinen ödüyor. Bizler, sizin "fırsatçılıkla" yok saymaya çalıştığınız o emeği inşa etmek için her sabah ağır bir ekonomik yükle uyanıyoruz.
         Neden emlakçıyla geziyorsunuz? Çünkü zamanınız kıymetli; sokak sokak gezmek, yanlış fiyatla dolandırılmak, belediye ve tapu koridorlarında vakit kaybetmek istemiyorsunuz. Biz sizin yerinize soğukta titrer, sıcakta terler, kilometrelerce yol yaparız. Mülkün röntgenini çeker, market rafındaki bir üründen daha şeffaf bir şekilde önünüze koyarız. Size sadece "evet" demek kalana kadar biz arkada yüzlerce "hayır" ile boğuşuruz.
        Emlakçının sunduğu tüm konforu sömürüp, iş el sıkışmaya geldiğinde o korkakça notları bırakanlar... Sizin "kâr" sandığınız o rakam, aslında bir başkasının evine götüreceği ekmeği gasp etmektir. Bir danışmanın günlerce harcadığı mesaiyi, yaktığı yakıtı ve ödediği vergiyi yok saymak bir "ticari zekâ" değil; bir "etik erozyonu"dur. Başkasının alın terini yok sayarak kurulan bir yuva, hangi dürüstlük temeli üzerine inşa edilebilir? Akşam yastığa başınızı koyduğunuzda, o evin her köşesinde hakkı olan o insanın ahıyla nasıl huzur bulacaksınız?
       İşin en acı tarafı ise, emeğini çaldığınız bu insanları sonra gidip "Emlakçılara güvenilmez" diye yaftalamanızdır. Oysa dürüst bir alıcı bilir ki; profesyonel emlakçı onun en büyük koruyucusudur. Emlakçı, mülk sahibinin duygusal veya fahiş fiyat beklentisini piyasa gerçekleriyle dengeleyen bir profesyoneldir" Alıcıyı piyasa değerinden fazla ödemekten ve tapu devir masalarındaki olası mağduriyetlerden koruyan tek kalkandır.
       Değerli meslektaşlarım; bu sistemin içindeki emek hırsızlarına bir iyilik yapın. Mülk sahiplerinden mutlaka Yazılı "Yetki Sözleşmesi" alarak çalışma yapın. Öyle bir profesyonellikle çalışın ki; hem siz emeğinizin karşılığını alın, hem de o emek hırsızları istemeseler de kendi onurlarını korumuş olsunlar. Çünkü sizin imzanızın olmadığı her iş, birilerinin karakterini ve onurunu satmasına zemin hazırlar.
        Kimin dürüst, kimin hak tanımaz olduğuna dair hükmü; artık o derin hesaplaşmalara ve kirlenmiş vicdanlara bırakıyorum.